Verkrachtigingen, Corrupties, Justitie, en Islaam. Veel kritiek op beleid van Justitie.

Het is een bewezen feit dat veel mannelijke figuranten vrouwen verkrachten op basis van hen geloof en op basis van hen mogelijkheid.

Dat dit gebeurt, is een reden dat in Nederland bij de justitie een meer waardige corruptie heerst, op basis van het niet aanstalten maken om verkrachters op te pakken, en ik heb daar bewijs voor dat de Nederlandse politie en de Nederlandse justitie geen enkele poging doen om verkrachters op te pakken.

Hier een voorbeeld van een ontvoering en verkrachting van een moslima, die op een mobiel is vastgelegd.

http://www.vkmag.com/videos/videos_verkrachting_vastgelegd_op_mobieltje/

Het is ook zo dat de AIVD kennis heeft van
bepaalde zaken, en de AIVD precies weet
wat er aan de hand is en wat niet.

Ik heb de WSA al op hoog niveau gewaarschuwd
voor mogelijke dreigende en alarmerende
feiten, die gebasseerd zijn op hier boven.

Dat Balkenende en AIVD 1 partij zijn is ook duidelijk geworden, ze maken misbruik van mijn positie.

Ook hebben overheids gerelateerde functionarissen misbruik gemaakt van het feit dat hen een politiekvriendelijke verhouding houden met elkaar over geheime informatie.

Ook hebben Parnassia een goede vriend van mij verkracht en probeert de politie te voorkomen dat een onderzoek gepleegd kan worden, en rechercheren hen niet, dit is het eerste bewijs ook dat hen sinds een lange datum geleden ergens op de zesde zeer onaangenaam en zeer sloom te werk gingen, en niet mijn goede vriend willen helpen, hij is medisch vergiftigd, veel ernstiger dan mij en hij is daar dus ook verkracht, hij heeft een tweede opname gehad in parnassia, omdat hij het idee heeft gehad ter plekke in een ziekenhuis dat iemand hem daar wilde verkrachten, en dan heeft parnassia hem weer weten te misbruiken.

De justitie gebruikt maatstaven om excuuscultuur te gebruiken van de wetgeving om slachtoffers van Parnassia vast te zetten en te vergiftigen met dodelijke medicijnen, zoals in de isolatie is een vrouw gestorven, en dat hen gesteund worden door de overheid met subsidies is afhankelijk van een levenspatroon, want als je eenmaal een klap krijgt voor ontvoering dan kan je niets meer doen, je wordt kwalitatief uitgeschakeld, alsof je in een oorlog terecht komt, en deze oorlog heb ik met regel-recht verklaard op de maatstaven van de Nederlandse justitie.

Ik ben sinds 2001 slachtoffer van geestelijk geweld:

* Wat jij denkt en voelt is niet van belang voor de andere. Jij mag geen eigen mening hebben. Met jou verlangens wordt geen rekening gehouden.

* De andere bepaalt hoe je je gedraagt, kleedt, met wie je omgaat, waar jullie naartoe gaan.

* Iedereen waar je mee omgaat wordt aan kritiek blootgesteld … je mag ze niet meer zien.

* Jaloezie viert hoog tij

* Jij krijgt de schuld van alles wat misloopt maar jij bent ook voor alles verantwoordelijk.

* Jij wordt vernederd (je kan niets, je bent niets, je doet niets) in het bijzijn van je kinderen en andere geliefde personen

* De andere stelt de regels op en jij wordt voortdurend gecontroleerd

* Zaken waar je speciaal aan houdt worden gewoonweg vernield

* Geldzaken worden jou ontzegd

* Je mag niet gaan werken, je mag het huis niet uit

Inleiding (Verkrachting en inhoudsopgave) !!!

Inleiding van: VERKRACHTING IN DE PSYCHIATRIE, Mishandeling van vrouwen en kinderen, Rapport en aanbevelingen over de wijdverspreide seksuele misdrijven tegen patiënten binnen de geestelijke gezondheidszorg.

INLEIDING:

De weerlozen zijn het mikpunt

Er zijn maar weinig ervaringen bitterder dan een wanhopig slachtoffer dat hulp aanvaardt en vervolgens wordt verraden door de “weldoener”.
Stelt u zich een 7-jarig meisje voor dat naar een psychiater of psycholoog wordt verwezen om hulp te krijgen bij haar emotionele problemen als gevolg van incest. Stel dat de specialist het meisje ook misbruikt tijdens de “therapie”. Hoe groot zal de emotionele ontreddering zijn bij dit slachtoffer?

Zulk verachtelijk verraad na een serieuze persoonlijke crisis kan het slachtoffer alleen maar zwaarder belasten met emotionele littekens en labiliteit.
Het is een vloek als deze “professionals” de aan hen toevertrouwde taak om emotioneel zwakke mensen te helpen, zo verkwanselen.

Op 31 oktober 2002 werd de Franse psychotherapeut Jean-Pierre Tremel veroordeeld tot 10 jaar gevangenisstraf wegens verkrachting en seksueel misbruik van twee jonge patiënten die volgens de rechtbank extreem kwetsbaar waren. De 52-jarige Tremel beweerde dat zijn “behandeling” was gebaseerd op een “oriëntaalse traditie” waarin “oude mannen meisjes vertrouwd maakten met seksuele handelingen”.*1

Dergelijke behandelingen zijn nooit hulp. Het is een weerzinwekkend verraad onder het mom van hulp, een veel te vaak voorkomende gebeurtenis in de geestelijke gezondheidszorg.

* Een vrouw loopt meer kans om verkracht te worden op de sofa van een psychiater, dan wanneer ze ’s nacht gaat joggen in een stadspark.

* In een Engels onderzoek naar seksueel contact tussen therapeuten en patiënten onder psychologen verklaarde 25% een patiënt behandeld te hebben die seksuele omgang had gehad met een andere therapeut.*2

* Een studie uit 2001 toont aan dat 1 op de 20 cliënten die seksueel misbruikt waren door hun therapeut, minderjarig was. De gemiddelde leeftijd voor meisjes was 7 en voor jongens 12. Het jongste kind was drie jaar.

Waar mededogen, het gezonde verstand en fatsoen aangeven dat het seksueel misbruiken van patiënten een ernstige en criminele daad is, doen psychiaters en psychologen er alles aan om dit “schoon te praten”, zelfs als de slachtoffers van deze uitbuiting kinderen zijn. Door het combineren van de verzonnen diagnoses in Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders (DSM-IV) met subtiele maar perverse argumenten, of zelfs regelrechte leugens, werken ze aan een situatie waarin seksueel misbruik van vrouwelijke en jeugdige patiënten niet langer als crimineel beschouwd wordt.

Ondertussen gaan toezichthoudende instanties op het gebied van geestelijke gezondheid zelden verder dan een slappe terechtwijzing …..en het tijdelijk opschorten van de bevoegdheid.

* In 2003 trok de Inspectie op Psychologen van de staat Colorado de bevoegdheid in van Dr. John Dicke, wiens behandeling van een vijfjarige jongen o.a. bestond uit het werken met seksuele attributen. Volgens de vader van de jongen werd zijn zoon “uitgekleed, gepijnigd, vastgebonden, verbaal misbruikt, seksueel misbruikt, gehersenspoeld en doodsangst aangejaagd met een dildo” tijdens de zogenaamde therapie.*3

* In 1989 moest Dr. Paul A. Walters, de psychiater die verantwoordelijk was voor de gezondheid van studenten aan de Stanford Universiteit in Californië en hoofd was geweest van de afdeling Health Services van de Harvard Universiteit, zijn functie neerleggen nadat hij beschuldigd was van het “regelmatig seks hebben” met een vrouwelijke patiënt.

De vrouw, die als kind seksueel misbruikt was, kreeg meer dan $200.000 in een schikking die buiten de rechtbank werd getroffen. Zij vertelde dat Walters haar orale seks op hem liet uitvoeren, “soms wel twee van de drie psychiatrische analyse sessies per week”.
Sommige psychiaters worden strafrechtelijk vervolgd en veroordeeld.

* Een psychiater uit Orange County in Californië, James Harrington White, werd veroordeeld voor afgedwongen sodomie met een mannelijke patiënt. Na een onderzoek door de Citizens Commission on Human Rights (CCHR) werd onthuld dat White jonge mannen drogeerde om vervolgens op video op te nemen hoe hij seks met hen had. White werd veroordeeld tot bijna zeven jaar gevangenisstraf.

Geen enkele arts, maatschappelijke organisatie of familielid zou iemand bloot moeten stellen aan de behandelingen van de geestelijke gezondheidszorg die tegenwoordig voor therapie doorgaan.
Deze publicatie is één van een serie rapporten die CCHR uitgeeft over verraad in de geestelijke gezondheidszorg. De uitgave wordt in het algemeen belang en als waarschuwing openbaar gemaakt.

Seksueel misbruik door een therapeut is seksueel misbruik. Verkrachting door een therapeut is verkrachting. Het is geen therapie. Totdat dit volledig erkend is, en rechters en advocaten elk incident ook als zodanig behandelen, zal het een bedreiging blijven voor alle vrouwen en kinderen die een behandeling ondergaan in de geestelijke gezondheidszorg.

Hoogachtend, Jan Eastgate Woordvoerder, Citizens Commission on Human Rights International Bron: VERKRACHTING IN DE PSYCHIATRIE, Mishandeling van vrouwen en kinderen, Rapport en aanbevelingen over de wijdverspreide seksuele misdrijven tegen patiënten binnen de geestelijke gezondheidszorg. (CCHR 2004)

Hoofdtuk 1 Verkrachting !!!

Hoofdstuk 1 van: VERKRACHTING IN DE PSYCHIATRIE, Mishandeling van vrouwen en kinderen, Rapport en aanbevelingen over de wijdverspreide seksuele misdrijven tegen patiënten binnen de geestelijke gezondheidszorg.

BELANGRIJKE FEITEN:

1 Tussen de 10% en 25% van de hulpverleners in de geestelijke gezondheidszorg misbruiken hun patiënten seksueel.

2 Om hun misdaad te verbergen gebuiken psychiaters drugs of elektroshocks teneinde de herinnering van de patient aan de verkrachting uit te wissen.

3 Geschat wordt dat jaarlijks 100 psychologen hun bevoegdheid verliezen wegens seksueel wangedrag. Toch royeert de American Psychological Association slechts 10 leden per jaar voor dit vergrijp.

4 Psychiaters en psychologen herdefiniëren en rechtvaardigen het verkrachten van patiënten als “seksueel contact”, “seksuele relatie” of “buiten hun boekje gaan”.

5 Hierdoor kunnen de controlerende instanties van de eigen beroepsgroep hun vergrijpen beoordelen, in plaats van rechtbanken, waardoor zij kunnen ontsnappen aan justitie en verder kunnen gaan met hun misdrijven.

HOOFDSTUK EEN:

Andere namen voor verkrachting

CRIMINALITEIT VIERT HOOGTIJ IN DE PSYCHIATRIE:
Dr. James Harrington White werd veroordeeld wegens het seksueel misbruiken van kinderen, en Dr. Jules Masserman, voormalig voorzitter van de American Psychiatric Association (APA), misbruikte vier patiënten seksueel tijdens door drugs veroorzaakte slaapsessies. Hij verloor tijdelijk zijn bevoegdheid maar bleef lid van de Board of Trustees van de APA.

Vraag: Wanneer is een verkrachting niet echt een verkrachting? Antwoord: Wanneer de verkrachter een behandelend psychiater of psycholoog is.
Een van de meest beruchte gevallen van een middels psychiatrische termen “ontkende verkrachting” is die van Dr. Jules Masserman, ooit door zijn collegae geëerd als een vooraanstaand psychiatrisch behandelaar. Als voormalig voorzitter van de American Psychiatric Association (APA) en levenslange erevoorzitter van de World Association for Social Psychiatry, was Masserman een machtig persoon.

Barbara Noël aanbad Masserman en prees zichzelf gelukkig om hem als haar psychiater te hebben. Gebruikmakend van zijn professionele invloed op haar, wist Masserman Noël gemakkelijk te overtuigen dat ze in contact kon komen met haar “echte gevoelens” door sodium amytal te nemen, een barbituraat (slaapmiddel) dat werd gebruikt tijdens mind control experimenten in de jaren ‘60 om het geheugen te blokkeren.

Tijdens een van die door drugs veroorzaakte slaapsessies, die hij regelmatig aan haar voorschreef, ontwaakte Noël en ontdekte ze dat Masserman haar, luid hijgend, seksueel aanrandde. Noël had zich nog nooit gerealiseerd hoe hard bedrog kon aankomen. Ze besefte dat Masserman haar jarenlang had gedrogeerd om haar seksueel te kunnen misbruiken, een praktijk die niet ver af staat van necrofilie (seksuele opwinding door lijken). Ze werd natuurlijk woedend.

Noël was echter de “geestelijk gestoorde patiënt”. Masserman verklaarde dat ze “ziek” was en loog. Het kostte zeven jaar succesvol procederen en het besluit van andere vrouwen om ook in de openbaarheid te treden na het horen van Noël’s verhaal, voor de APA het besluit van de Illinois Psychiatric Society steunde door Masserman zijn bevoegdheid tot behandelen tijdelijk in te trekken. Het intrekken van zijn bevoegdheid duurde echter maar vijf jaar en werd uitgesproken wegens het oneigenlijke gebruik van drugs, niet voor verkrachting. Masserman bleef gedurende deze vijf jaar zijn stemrecht behouden in de Raad van Commissarissen.*4

In een televisieprogramma uit 1998 werd onthuld dat naar schatting 100 Amerikaanse psychologen jaarlijks hun bevoegdheid verliezen wegens seksueel wangedrag. Toch royeert de American Psychological Association maar 10 leden per jaar voor deze misdrijven. Psychiaters en psychologen noemen verkrachting zelden verkrachting, ze noemen het verzachtend “seksueel contact”, een “seksuele relatie” of “grenzen overschrijden” als één van hun leden zichzelf seksueel opdringt aan een patiënt, vaak met behulp van drugs of elektroshocks.

Stelt u zich een rechtszaak voor waarin de verdediging het argument aanvoert dat “het eigenlijk geen verkrachting was maar een seksueel contact”. Erger nog, stel je voor dat het om je zuster of je dochter gaat die hulp zocht bij een psychiater wegens een verbroken relatie. Je zou terecht willen dat de verkrachter vervolgd zou worden zoals de wet dat voorschrijft. De beroepsorganisaties besluiten welke disciplinaire maatregel er opgelegd moet worden en plaatsen zo de aangeklaagde psychiater buiten de wet.

Als we deze logica doorvoeren zou een loodgieter die een klant verkracht, beoordeeld moeten worden door de vakorganisatie voor loodgieters. Dit zal natuurlijk nooit gebeuren en dat zou ook moeten gelden voor de beroepsorganisaties van psychiaters die niet als juridisch beoordelende instantie zouden mogen optreden.
Het zogenaamde ethische systeem dat psychiaters hanteren, wordt wereldwijd aangevallen als te zacht en niet adequaat.

De Australische psychiater Paul Stenberg nam zijn patiënt mee naar een bubbelbad in een sporthal waar hij haar borsten en vagina masseerde terwijl hij haar vertelde dat dit “therapie” was. Hij had seksuele gemeenschap met een andere patiënte en suggereerde dat ze eens heroïne moest proberen. In 2000 leverde Stenberg vrijwillig zijn bevoegdheid in, hij beloofde het Medisch Tuchtcollege dat hij nergens ter wereld meer zou praktiseren. Het Tuchtcollege vond dat zijn initiatief “het publiek afdoende zou beschermen”.

Binnen twee jaar was Stenberg weer in het nieuws wegens het seksueel misbruiken van patiënten. “Anne” had hulp gezocht bij Stenberg wegens het jarenlange seksuele misbruik dat zij en haar zusje hadden ondergaan door hun vader, terwijl hun moeder het “familiegeheim” bewaarde. Anne wilde hulp om “de herinneringen onder controle te krijgen”. “Maar in plaats van te helpen met het helen van de incestwonden maakte [Stenberg] ze nog dieper”, schreef de Courier Mail in april 2002.*5

Uit een Amerikaans onderzoek van 1998 naar disciplinaire maatregelen van het Medisch Tuchtcollege tegen 761 artsen die tussen 1981 en 1996 bestraft waren wegens aan seks gerelateerde overtredingen, bleek dat psychiaters en kinderpsychiaters oververtegenwoordigd waren in deze groep. Hoewel psychiaters maar 6% uitmaakten van het totale aantal artsen in het land, maakten ze 28% uit van de artsen die bestraft waren wegens aan seks gerelateerde overtredingen.*6

In hetzelfde jaar bracht de Zweedse Sociale Raad, het Medisch Tuchtcollege aldaar, een rapport naar buiten over klachten van patiënten in een periode van vier jaar. Uit het rapport bleek dat psychiaters verantwoordelijk waren voor bijna de helft van de klachten, inclusief seksueel misbruik, die patiënten hadden gemeld bij het College. Bron: VERKRACHTING IN DE PSYCHIATRIE, Mishandeling van vrouwen en kinderen, Rapport en aanbevelingen over de wijdverspreide seksuele misdrijven tegen patiënten binnen de geestelijke gezondheidszorg. (CCHR 2004)

Hoofdstuk 2 van: VERKRACHTING IN DE PSYCHIATRIE, Mishandeling van vrouwen en kinderen, Rapport en aanbevelingen over de wijdverspreide seksuele misdrijven tegen patiënten binnen de geestelijke gezondheidszorg.

BELANGRIJKE FEITEN:

1 Psychiaters die hun patiënten seksueel misbruikt hadden kwamen met de volgende rechtvaardigingen: het was uit “liefde”, het was een tijdelijk “controleverlies” of een “beoordelingsfout” en het vond plaats “om het zelfvertrouwen van de patiënt te bevorderen”.

2 Psychiaters en psychologen worden geholpen bij hun pogingen om strafrechtelijke aanklachten wegens seksueel misbruik te voorkomen, door de introductie van de Diagnostic and Statistical Manual for Mental Disorders (DSM-IV) en het hoofdstuk over geestelijke stoornissen in de International Classification of Diseases ( ICD-10).

3 De ICD en de DSM beschrijven het seksueel misbruiken van kinderen als “pedofilie”, een “neiging en impulsieve stoornis”. De DSM-IV claimt ook nog dat het lichamelijk mishandelen van een kind alleen een stoornis is als er reden is voor zorg.

4 De World Psychiatric Association claimt dat professionele gedragscodes, het bestuderen van ethiek of het uitgeven van richtlijnen en wetten niet zullen garanderen dat psychiaters hun beroep ethisch zullen uitoefenen.

HOOFDSTUK TWEE:

Misdrijven worden “therapie” genoemd

Uit een in 1986 uitgevoerde enquête over seks tussen psychiaters en hun patiënten bleek: 73% van de psychiaters die toegaven dat ze hun patiënten seksueel hadden uitgebuit, zeiden dit gedaan te hebben uit “liefde” of voor “plezier”; 19% zei dat het was “om het zelfvertrouwen te bevorderen”, de overige rechtvaardigingen waren “beoordelingsfout”, “impulsiviteit”, “interessant zijn als therapeut” en “persoonlijke behoefte”.*7

Bijna twee decennia later blijken de excuses niet veranderd. De personen die voor het Tuchtcollege moesten verschijnen, verklaarden hun gedrag met: “een tijdelijke beoordelingsfout door stress”, een “ongewoon hoge seksualiteit”, “seks is een legitieme vorm van behandeling” en zelfs “echte liefde voor een patiënt zou toegestaan moeten worden”.
Hier volgen enkele psychiatrische rechtvaardigingen voor afwijkend seksueel gedrag:

* Robert C. Showalter, een psychiater uit Virginia was een getuige-deskundige voor de verdediging in strafzaken totdat hij zijn bevoegdheid kwijtraakte in 1999. Hij had mannelijke patiënten gedwongen om voor hem te masturberen, een “behandeling” die hij “masturbatietherapie” noemde.*8

* In 2001 werd psychiater Clarence Alexander Gluskie uit Sydney (hij had in 1999 de Orde van Australië ontvangen, de hoogste onderscheiding aldaar) uit het beroepsregister verwijderd wegens een seksuele relatie met een vrouwelijke patiënt. Gluskie had de “vaderrol” aangenomen tijdens de sessies van de vrouw, hij moedigde haar aan om terug te keren naar haar kindertijd en op zijn schoot te zitten. Als hij seksueel opgewonden raakte vertelde hij haar dat dit normaal was omdat kinderen zich vaak aangetrokken voelen tot hun ouders. Gluskie beweerde schaamteloos dat “het stimuleren van de genitaliën chemische stoffen liet vrijkomen in de hersenen die de band tussen ouders en kinderen versterkte.”*9

* Op 21 juni 2002 royeerde de Psychologische Raad van de staat Ohio Dr. John Wilson vanwege zijn “hoge behoefte aan narcistische (erotisch eigenbelang) bevrediging” en verordende dat hij in therapie moest voor zijn alcoholverslaving. Tijdens een sessie met een vrouw die leed aan een trauma na een vliegtuigongeluk, had Wilson haar vastgehouden in haar stoel en haar de beste seks beloofd die ze ooit gehad had. Wilson claimde later dat hij leed aan een “black-out door alcohol”.*10

De Diagnostic and Statistical Manual for Mental Disorders (DSM-IV) van de American Psychiatric Association en het hoofdstuk over geestelijke stoornissen in de International Classification of Diseases (ICD-10) hebben in belangrijke mate bijgedragen aan de inspanningen van psychiaters en psychologen om strafrechtelijke aanklachten wegens seksueel misbruik te vermijden. De DSM haalt misdaden uit de criminele sfeer door het definiëren van crimineel gedrag als een biologische aberratie of geestelijke stoornis. Op deze manier worden gevaarlijke criminelen binnen de psychiatrische beroepsgroep ontheven van elke persoonlijke verantwoordelijkheid voor hun daden.

Paul R. McHugh, professor in de psychiatrie en leidinggevend psychiater in het Johns Hopkins Ziekenhuis in Baltimore, is openlijk kritisch op zijn eigen collega’s: “De nieuwe benadering van de DSM om deskundigen en beschrijvende criteria te gebruiken voor het vaststellen van psychiatrische ziekten heeft geleid tot een productieve industrie. Als je het kunt beschrijven, kun je het een naam geven, vervolgens claim je dat het bestaat als een aparte ‘entiteit’ met uiteindelijk een bijbehorende behandeling.

De voorstellen voor nieuwe psychiatrische stoornissen zijn zo koortsachtig toegenomen dat de DSM is gegroeid van 119 pagina’s in 1968, tot 886 pagina’s in de laatste editie…” [in 1994]. Hij geeft toe dat sommige stoornissen “puur de uitvindingen zijn van degenen die ze voorstellen.”*11

In hun boek Making us Crazy stellen de Amerikaanse professoren Herb Kutchins en Stuart Kirk dat het enige dat een comité van psychiaters hoeft te doen om een stoornis in de DSM te krijgen, het uitzoeken van een naam is, het geven van een algemene beschrijving gebaseerd op “klinische wijsheid”, het ontwikkelen van een lijst met diagnostische criteria, de voorgestelde criteria bespreken met de voorstanders van de nieuwe categorie en afspreken aan hoeveel criteria er voldaan moet worden voordat de diagnose gesteld kan worden en elk verzet ertegen weerlegd kan worden.

De ICD-10 noemt het platbranden van gebouwen “pathologisch brandstichten” en diefstal is “pathologisch stelen”. De ICD én de DSM beschrijven het seksueel mishandelen van kinderen als “pedofilie”, een “neiging en impulsieve stoornis”. De DSM-IV claimt dat het lichamelijk mishandelen van een kind alleen een geestelijke stoornis is als er reden is voor zorg.

Psychiaters hebben hun diagnoses zelfs gebruikt om te verklaren waarom patiënten hun psychiaters aanklagen wegens seksueel misbruik. Richard Simons, psychiater bij de APA, beschrijft mensen die lijden aan een “Masochistische Persoonlijkheidsstoornis”: “Het zijn patiënten die hun therapeut onbewust provoceren om de behandeling op te geven of om ze sadistisch te misbruiken…

” Wat de “onbewuste motieven ook mogen zijn in individuele gevallen”, voegt hij toe, “het gedrag dat eruit voortkomt is het behalen van ‘overwinning ondanks de nederlaag’, en vaak is de mislukte psychiatrische behandeling de nederlaag.”*12 Psychiaters bedenken niet bestaande diagnoses, ze halen misdaden uit de criminele sfeer en creëren bedrieglijke theorieën en argumenten om criminele activiteiten te verdedigen. Ze hebben zelfs hun eigen verdorven neigingen en activiteiten vastgelegd in beleid.

In 1996 claimde de World Psychiatric Association (WPA) dat: “Ethisch gedrag gebaseerd is op het individuele besef van verantwoordelijkheid van de psychiaters tegenover hun patiënt en op hun beoordeling van wat correct en passend gedrag is. Standaards en invloeden van buiten, zoals professionele gedragscodes, het bestuderen van ethiek, of het instellen van richtlijnen of wetten zullen geen garantie zijn voor de ethische beroepsuitoefening van psychiaters.” Is het nog verwonderlijk dat ze meestal hun werkelijke agenda verborgen houden?

Eén uitzondering, verfrissend openhartig maar beklemmend qua inhoud, was een artikel op 26 april 1999 in Insight News Magazine (Washington D.C). Richard Gardner, een professor in de kinderpsychiatrie, werd geciteerd waarbij hij het volgende zei: “De excessieve moralistische en bestraffende reacties van de maatschappij tegenover pedofielen… gaan veel verder dan de ernst van het misdrijf.” Hij stelde vervolgens dat pedofilie de voortplanting dient!*13

De volledige onverantwoordelijkheid en onwerkbaarheid van het beleid van de WPA wordt duidelijk als we ons de sociale gevolgen voorstellen als Gardners opinie ooit de basis zou gaan vormen voor de juridische interpretatie van dit perverse gedrag. Psychiaters en psychologen mogen niet doorgaan met het vaststellen van standaarden voor gedrag in welke samenleving dan ook, omdat de samenleving daarmee verdere degradatie riskeert.

GERAPPORTEERDE MISSTANDEN

Beroofd van hun onschuld

In 1997 werd het verzoek van psycholoog Julian Gordon om op borgtocht vrijgelaten te worden geweigerd door rechter Alice Gilbert van de Arrondissementsrechtbank in Oakland, Michigan. Ze stelde dat hij in de gevangenis moest blijven tot zijn rechtszaak wegens het molesteren en sodomie plegen met een jongen, een tiener. Gordon, die door een regionale reclasseringsrechtbank was aangesteld om met probleemjongeren te werken, werd veroordeeld tot 15 jaar gevangenisstraf. De rechter stelde: “Er is geen sprake van een beschaving als we onze kinderen niet beschermen.”

* In datzelfde jaar werd Robert Bruce Craft, een psychiater uit Georgia die werkte met mishandelde en emotioneel gestoorde kinderen voor het State Department of Family and Children’s Services, veroordeeld tot 20 jaar gevangenisstraf voor het misdadig seksueel uitbuiten van een minderjarige en kindermishandeling. De officier van justitie noemde Craft’s misdaden “weloverwogen daden die kinderen beroofden van hun onschuld”; de straf noemde hij te licht: “ook al zou [Craft] er elke dag van uitzitten, dan is het nog niet genoeg”, stelde hij.

* Dr. Burnell Gordon Forgey, een psychiater die werkte met probleemjongeren in verschillende tehuizen, nam veroordeelde pedofielen aan. Het 82-jarige lid van de American Psychiatric Association zei schuldig te zijn aan vijf aanklachten wegens orale seks met een 15-jarige patiënt in één van de tehuizen. De officier van justitie stelde vast: “Seksueel misbruik van jonge mensen is al erg genoeg, maar als het een dokter in een witte jas betreft…is het een wolf in schaapskleren.”

* Op 24 juli 2002 werd de Deense psycholoog Bjarne Skovsager veroordeeld tot zes jaar gevangenisstraf voor verschillende ernstige aanklachten wegens seksueel misbruik, waaronder het plegen van sodomie en aanranding van drie jongens tussen 7 en 11 jaar oud. Skovsager moest aan elke jongen een schadevergoeding betalen. De rechter die hem veroordeelde verklaarde: “U heeft de vertrouwensrelatie met deze families systematisch en ernstig geschaad…”*14

* In 1997 werd John Buckles Lester, een kinderpsychiater uit Kansas, veroordeeld tot 41 maanden gevangenisstraf voor het molesteren van twee jongens van 14 en 15 jaar oud. Lester behandelde de jongens voor lichamelijke mishandeling en seksueel misbruik.*15

* Psychiater Paul Bridges werd schuldig bevonden aan het misbruiken van twee jongens van 15 en 16 jaar, beiden kwetsbaar en weggelopen van huis. In 1996 was de 15-jarige jongen op visite geweest bij Bridges thuis, waar Bridges hem naakt fotografeerde en aanrandde. Drie jaar later reageerde een 16-jarige jongen op een advertentie die Bridges had gezet voor “mannelijke modellen”, ook hij werd aangerand. De politie ontdekte dat Bridges een groep pedofielen leidde in heel Amerika. Zijn gevangenisstraf van 15 maanden was echter voorwaardelijk en de enige straf die hij uiteindelijk kreeg, was het tijdelijk intrekken van zijn bevoegdheid om te praktiseren.*16

* In 1992 kreeg de New Yorkse psychiater Alan J. Horowitz 10 tot 20 jaar gevangenisstraf voor het plegen van sodomie met drie jongens in de leeftijd tussen 7-9 jaar en voor het seksueel misbruiken van een 14-jarig meisje. Horowitz verdedigde zichzelf door te zeggen dat hij een “normale pedofiel” was. Politieonderzoek onthulde een spoor van seksueel misbruik van patiënten dat terugging tot het einde van de zestiger jaren, toen Horowitz voor een maatschappelijke organisatie werkte om arme stadskinderen te helpen.*17

* In 1993 beschreef Donald Persson, een psycholoog uit Utah, zichzelf als een “ethisch” persoon voordat hij werd veroordeeld tot tien jaar gevangenisstraf wegens het verkrachten van een 12-jarig meisje.*18 Een Amerikaans onderzoek uit 2001 naar seks tussen therapeuten en cliënten, inclusief minderjarigen, onthulde dat therapeuten meisjes misbruiken vanaf 3 jaar oud en jongens vanaf 7 jaar.*19 De gemiddelde leeftijd was 7 jaar bij meisjes en 12 jaar bij jongens. Bron: VERKRACHTING IN DE PSYCHIATRIE, Mishandeling van vrouwen en kinderen, Rapport en aanbevelingen over de wijdverspreide seksuele misdrijven tegen patiënten binnen de geestelijke gezondheidszorg. (CCHR 2004)

Hoofdstuk 3 Verkrachting !!!

Hoofdstuk 3 van: VERKRACHTING IN DE PSYCHIATRIE, Mishandeling van vrouwen en kinderen, Rapport en aanbevelingen over de wijdverspreide seksuele misdrijven tegen patiënten binnen de geestelijke gezondheidszorg.

BELANGRIJKE FEITEN:

1 Patiënten die seksueel zijn misbruikt door een therapeut ondernemen dikwijls zelfmoordpogingen.

2 Eén op de honderd patiënten die seks heeft gehad met een therapeut pleegt zelfmoord.

3 Volgens één onderzoek waren bijna de helft van de door psychiaters seksueel misbruikte patiënten in het verleden ook al slachtoffer van seksueel misbruik, incest of verkrachting in hun kindertijd.

4 Rechtbanken hebben erkend dat “instemming” van de patiënt nooit een geldig verweer is vanwege de kwetsbare staat van de patiënt en de ernstige schending van het vertrouwen door de therapeut.

5 De Eed van Hippocrates, vernoemd naar een arts die praktiseerde rond 500 v. Christus, wordt afgelegd door alle psychiaters. De Eed verbiedt seks tussen artsen en patiënten.

HOOFDSTUK DRIE:

Seksueel misbruik vernietigt levens

In 2001 schreef Kenneth Pope in zijn rapport “Seks tussen therapeuten en cliënten”: “Vanaf het eerste begin erkenden de medische beroepen de schade die voort kan vloeien uit seksuele omgang met patiënten”. Hij citeerde de Eed van Hippocrates, vernoemd naar een arts die praktiseerde rond 500 v. Christus; die eed wordt afgelegd door alle psychiaters. De Eed verbiedt seks tussen artsen en patiënten net als de code van de Nigeriaanse Geneeskunde die zelfs nog eerder werd opgesteld.

Professionals in de gezondheidszorg hebben altijd geloofd dat seks met patiënten schadelijk was vanwege de destructieve invloed op de patiënt. Pope merkte op dat de zaak van Roy van Hartogs in 1976 een mijlpaal was omdat het één van de eerste keren was dat een vrouw haar gelijk kreeg in een zaak tegen een therapeut.

De rechtbank stelde: “Vanaf [Freud] tot de moderne beroepsbeoefenaar zijn we het eens over de schadelijke effecten van seksuele intimiteiten tussen patiënt en therapeut”.*20 De ultieme prijs van deze schade is de zelfmoord van de patiënt. Ongeveer 14% van de slachtoffers van seksuele omgang met een therapeut doet op zijn minst één zelfmoordpoging. Eén op de honderd slaagt in deze poging.*21

Het resultaat is dat de meeste slachtoffers angstig zwijgen; slechts 1% doet aangifte van het misbruik. Er zijn al tienduizenden patiënten van psychiatrische therapeuten die zelfmoord hebben gepleegd. Duizenden anderen kwamen in het ziekenhuis terecht als gevolg van de schade die hun werd berokkend.

Volgens een Australisch onderzoek uit 1989, “The Seduction of the Female Patient”, waren bijna de helft van de patiënten die seksueel misbruikt werden door hun psychiater al eerder slachtoffer van seksueel misbruik, incest of verkrachting in hun jeugd. Psychiaters gebruiken de kwetsbaarheid van de patiënten om ze verder te slachtofferen. Ze vertellen ze dat hun problemen voortkomen uit “seksuele disfunctie” en dat de psychiater de patiënt moet leren om dit te overwinnen door het bereiken van een orgasme en het hebben van orale seks.*22

“Ik was erg ziek en ging naar hem toe voor hulp,” onthulde een patiënte. “Ik was enorm aan hem verknocht en afhankelijk van hem. Hij zei: ‘De beste psychiatrie vindt plaats in het geheim’. Hij verbood me met iemand te praten over de seksuele relatie en zei tegen me dat ik niemand kon vertrouwen.”*23

Als een patiënt ooit klaagt, beschuldigt de in overtreding zijnde psychiater eerst de “geestelijke ziekte” van de patiënt, vervolgens het onvermogen van de patiënt om diens eerdere traumatische ervaringen “te verwerken”. Tot slot stellen de psychiaters vaak dat hun patiënten instemden met de “relatie”, ondanks hetoverduidelijke misbruik.

Sharon Hamilton, een professioneel danseres in Australië is hier een tragisch voorbeeld van. Tijdens een liefdadigheidsoptreden in een gevangenis liep ze lichte verwondingen op toen een gevangene haar aanviel met een mes. Op zoek naar schadeloosstelling werd ze verwezen naar psychiater Harry Bailey die haar een “deep sleep behandeling ” gaf (een door drugs veroorzaakte coma en elektroshocks). Hij verzekerde haar dat dit zou helpen bij haar rechtszaak. Dr. Bailey verleidde haar tot een hartstochtelijke relatie.

Elke keer als Hamilton hierover mopperde en dreigde om de zaak openbaar te maken kreeg ze meer “behandelingen”. Binnen vijf maanden nadat ze een schadevergoeding van $100.000 had ontvangen voor de aanval met het mes door de gevangene, droeg ze de controle over haar financiën over aan de accountant van Dr. Bailey. De accountant investeerde $ 30.000 in de privé-kliniek van Bailey. Hamilton werd zwanger en onderging op aandringen van Bailey een abortus. Hij ontkende dat hij de vader was. Minder dan een jaar later pleegde Hamilton zelfmoord.

Tijdens het officiële onderzoek van de Staat beschreef jurist John Slatery deze situatie als volgt: “Dr. Bailey “ontwikkelde een seksuele relatie met haar” en “gebruikte deze om haar te domineren en te beïnvloeden, al was het maar indirect, om hem geld te geven.” Hun relatie “behelsde lichamelijk geweld, mogelijke ontvoering, bedreigingen, waaronder bedreigingen om haar gedwongen op te nemen, het lenen van haar geld en ervoor zorgen dat zij hem als enige curator aanstelde en als enige erfgenaam in haar testament.”*24

In een andere zaak werd psychiater Margaret Bean-Bayog in 1992 geconfronteerd met een aanklacht wegens medische fouten en een strafrechtelijke aanklacht door de familie van Paul Lozano. Deze student aan de Medische Faculteit van Harvard pleegde zelfmoord nadat hij door haar was behandeld. De aanklacht hield in dat Bean-Bayog therapeutische technieken had gebruikt om een lugubere en bizarre seksuele relatie met Lozano te beginnen. Ze stuurde hem briefjes waarin ze hem haar complimenten maakte voor de “fenomenale seks”. Lozano pleegde zelfmoord toen Bean-Bayog de relatie beëindigde.*25

Dr. Gary Shoener, directeur van het Inloop Centrum in Minneapolis (Minnesota), stelt resoluut: “Instemming is geen verdediging. Zelfs als het erop lijkt dat de patiënte een romance heeft gehad met de therapeut, dan is dat gebeurd binnen een professionele relatie, het is een misdrijf… het is verkrachting… het betekent dat als je bewezen hebt dat er seks heeft plaatsgevonden, je verder niets meer hoeft te bewijzen.”*26

GERAPPORTEERDE MISSTANDEN:

Seksuele roofdieren

In de afgelopen jaren zijn er steeds meer gevallen van verkrachting door een psychiater boven tafel gekomen, waaronder:

* Op 11 februari 1998 werd William Cone, een psychiater uit Missouri, veroordeeld tot 133 jaar gevangenisstraf voor een afwijkende vorm van seksueel misbruik bij twee patiënten. Cone vertelde de vrouwen dat hij te vroeg van de borst was afgehaald en dat hij “zich opnieuw moest hechten” hetgeen betekende dat ze seks met hem moesten hebben. Om ze te overtuigen gaf hij ze grote hoeveelheden psychiatrische drugs waar ze aan verslaafd raakten.

Cone claimde dat hij zelf leed aan “alcoholisme en seksverslaving”, een vorm van “morele krankzinnigheid, teweeggebracht door zijn obsessieve preoccupatie met zijn werk, macht en perfectie…” De Officier van Justitie vertelde echter aan de rechtbank: “Hij is een roofdier….Deze mensen kwamen bij hem om genezen te worden en hij beschadigde ze. Ik heb nog nooit iemand aangeklaagd die zoveel pijn en schade heeft toegebracht aan zoveel mensen. Er moet een boodschap afgegeven worden aan deze verdachte en aan alle anderen in dezelfde positie.”*27

* In 1998 werd de Canadese psychiater John Orpin veroordeeld tot zes jaar gevangenisstraf wegens het seksueel misbruiken van vrouwelijke patiënten tijdens bizarre hypnosesessies. Terwijl de vrouwen verdoofd waren, pleegde hij sodomie en verkrachtte hij hen. Sommige werden vastgebonden aan de muur en geslagen met een riem. Dr. Orpin vertelde hen dat zijn penis een “helende staf” was en dat anale verkrachting “onvoorwaardelijke liefde” representeerde.*28 In 2004 verloor hij zijn hoger beroep op de uitspraak uit 1998.

* Op 4 juli 2002 werd psychiater Kolathur Unni uit Londen slechts 18 maanden opgesloten wegens het seksueel aanranden van een vrouwelijke patiënt tijdens een hypnotherapie sessie. Unni had een geschiedenis van seksueel misbruik van patiënten en was al uit het beroepsregister van Nieuw Zeeland verwijderd wegens soortgelijke voorvallen.*29

* Op 10 december 2002 verdween de Engelse psychiater Christopher Allison voor 10 jaar de gevangenis in wegens het verkrachten en seksueel misbruiken van zes patiënten.*30
Dankzij de moed en het doorzettingsvermogen van de dappere vrouwen die deze zaken aan het licht gebracht hebben, vaak ondanks groot persoonlijk gevaar en emotionele pijn, zijn de uitvoerders van deze criminele activiteiten voor het gerecht gebracht.

In veel landen draaien de raderen van het juridische systeem te langzaam en worden teveel van de 65.000 therapeuten die hun patiënten verkrachten alleen gestraft met een tijdelijke intrekking van hun bevoegdheid (terwijl ze vrij blijven rondlopen) of met de opdracht om “therapie” te ondergaan voor hun eigen seksuele “stoornis”.
Het rapport van William Masters en Virginia Johnson uit 1970: “Human Sexual Inadequacy” is nog steeds waar:

“…als seksuele verleiding van patiënten juridisch kan worden vastgesteld, waarbij het niet uitmaakt of de patiënt het initiatief nam of de verkrachter, moet de therapeut aangeklaagd worden wegens verkrachting en niet voor fouten in de behandeling, hij moet strafrechtelijk vervolgd worden.”*31 Bron: VERKRACHTING IN DE PSYCHIATRIE, Mishandeling van vrouwen en kinderen, Rapport en aanbevelingen over de wijdverspreide seksuele misdrijven tegen patiënten binnen de geestelijke gezondheidszorg. (CCHR 2004)

EXTERNE BRONNEN:

*20. Ibid.

*21. Ibid.

*22. Sydney Smith, “The Seduction of the Female Patient,” Sexual Exploitation in Professional Relationships (American Psychiatric Press, Inc., Washington, D.C., 1989).

*23. Op. cit., Graeme Leech.

*24. Slattery, J. P., A. O., “The DST Doctors,” Report of the Royal Commission into Deep Sleep Therapy, Vol. 2, Australia, pp. 81-100.

*25. Ibid.

*26. Janet Fife-Yeomans, “The Abuse of Trust,” The Australian, 30-31 July 1994, p. 20.

*27. Julie Warner, “133-year prison sentence for Cone,” Daily Quill, 11 Feb. 1998.

*28. Sean McKibbon, “Doc Pleads Guilty to Sex Rap,” The Ottawa Sun, 24 Feb. 2004; “Psychiatrist Jailed 6 Years for Assaults on Patients,” Saturday Star, 30 May 1998.

*29. Duncan Begg, “A Jailed Psychiatrist with a Long History of Indecent Behavior was Today Struck off the Medical Register for the Second Time,” Press Association, 5 Dec. 2002.

*30. “Psychiatrist Jailed for Sex Attacks,” ITV.com, 10 Dec. 2002.

*31. Op. cit., Kenneth Pope, Encyclopedia of Women and Gender.

Hoofdstuk 4 Verkrachting !!!

Hoofdstuk 4 van: VERKRACHTING IN DE PSYCHIATRIE, Mishandeling van vrouwen en kinderen, Rapport en aanbevelingen over de wijdverspreide seksuele misdrijven tegen patiënten binnen de geestelijke gezondheidszorg.

BELANGRIJKE FEITEN:

1 In 2004 zijn er meer dan 25 wetten aangenomen om het toenemende aantal seksuele misdaden, gepleegd door psychiaters en psychologen in de Verenigde Staten, Australië (Victoria), Duitsland, Zweden en Israël, aan te pakken.

2 Enquêtes uitgevoerd in Noorwegen, Polen, Zweden, Zwitserland en Engeland toonden aan dat “seksueel misbruik en vernedering het grootste probleem zijn”.

3 Niet alle Medische Tuchtcolleges erkennen dat een criminele veroordeling van een psychiater of psycholoog zou moeten leiden tot een definitieve intrekking van zijn of haar bevoegdheid om te praktiseren.

4 Op dit moment is het meestal zo dat als een collega of medewerker kennis heeft van seksuele overtredingen tegen een patiënt en verzuimt om hier aangifte van te doen bij de politie, deze hier niet verantwoordelijk voor gesteld zal worden.

De Amerikaanse psychiater Michael Delain verdween in 2002 de gevangenis in wegens het seksueel uitbuiten van een 16-jarige patiënt.

HOOFDSTUK VIER:

Wat moeten we eraan doen?

Er kan geen vooruitgang worden geboekt inzake seksueel misbruik van patiënten voordat al dit misbruik door
psychiaters, psychologen en psychotherapeuten juridisch wordt beoordeeld als verkrachting: het enige bewijs dat geleverd moet worden is dat er seks heeft plaatsgevonden.
Psychiaters claimen vaak dat seks met instemming van cliënten plaatsvindt ondanks het feit dat ze op de hoogte zijn van hun emotionele macht over hun patiënten. Als iemand seks heeft met een kind, erkent de samenleving het verschil in macht, kennis en autoriteit dat de volwassene gebruikt en veroordeelt het als een criminele daad. Dit zou ook zo moeten zijn bij psychiaters en hun patiënten.

Enquêtes uitgevoerd in Noorwegen, Polen, Zweden, Zwitserland en Engeland toonden aan dat “seksueel misbruik en vernedering het grootste probleem zijn”. Het rapport “Psychiatry and Human Rights” van de Raad van Europa van 1994 dringt aan op het opstellen van gedragscodes om “vast te stellen dat seksuele gedragingen van therapeuten/psychiaters verboden zijn. Zulk gedrag moet gekwalificeerd worden als het misbruiken van de machtspositie van de therapeut en het schenden van het vertrouwen van de cliënt.”

“Instemming is geen verdediging. Zelfs als het erop lijkt dat de patiënte een romance heeft gehad met de therapeut, dan is dat gebeurd binnen een professionele relatie, het is een misdrijf…het is verkrachting…het betekent dat als je bewezen hebt dat er seks heeft plaatsgevonden je verder niets meer hoeft te bewijzen.” — Dr. Gary Shoener, Directeur van een Inloopcentrum in Minneapolis, Minnesota

Patiënten zouden schriftelijke informatie moeten krijgen over de normen die gesteld worden aan professionele therapie. Ze moeten weten dat gedrag dat buiten deze normen valt ontoelaatbaar is. Ze moeten weten dat seksueel misbruik een misdaad is en niet “het overschrijden van grenzen”.
Iedere persoon die “hulp” zoekt bij een psychiater moet het recht hebben om, indien gewenst, alle gesprekken op video op te nemen en om elke vraag of therapie te beëindigen zonder bedreiging met represailles.

In 2002 gaf professor in de psychiatrie Glen Habbard toe: “Het positieve effect van criminalisering is dat jury’s en het juridische systeem efficiënter zullen zijn in rechtspreken dan sommige tuchtcolleges of overkoepelende beroepsorganisaties.”*32
CCHR heeft samen met andere betrokken groepen actie gevoerd voor strengere wetgeving om vrouwen en kinderen te beschermen tegen seksueel misbruik door psychiaters. In 2004 zijn er meer dan 25 wetten aangenomen om het toenemende aantal seksuele misdaden, gepleegd door psychiaters en psychologen in de Verenigde Staten, Australië (Victoria), Duitsland, Zweden en Israël, aan te pakken.

Veel van deze wetten erkennen dat de “instemming” van de patiënt niet als verdediging aangevoerd kan worden en dat de vertrouwenspositie van de psychiater ernstig in diskrediet wordt gebracht als hij of zij seksuele contacten met patiënten aangaat. Psychiaters die in Amerika schuldig worden bevonden, kunnen per incident 10 jaar gevangenisstraf krijgen en $20.000 aan boetes.
Psychiaters die veroordeeld zijn wegens verkrachting moeten opgenomen worden in openbare registers van seksuele misdadigers en kinderverkrachters zodat hun namen publiekelijk bekend worden en hun verraad onder het mom van hulp niet nog meer slachtoffers kan maken.

Slachtoffers van dit soort misbruik zijn de sterkste voorstanders van bovengenoemde maatregelen, zij moeten gehoord worden met inachtneming van hun persoonlijke privacy. Dit kan gedaan worden tijdens besloten hoorzittingen die gehouden worden om de noodzakelijke veranderingen in wetgeving tot stand te brengen.
Geen enkel kind zou ooit alleen gelaten moeten worden in één ruimte, met een raadsman, therapeut, psycholoog of psychiater. Ieder kind dat mogelijk te maken heeft gehad met seksueel misbruik is extra kwetsbaar en moet beschermd worden.

Een ouder of voogd moet de autoriteit hebben om elk gesprek, elke serie vragen en elke poging om het kind verder van streek te maken door welke psychiatrische medewerker dan ook, te stoppen. De verantwoordelijke ouder moet geïnformeerd zijn over deze rechten en over de criminele aspecten van seksuele contacten tussen een therapeut en een kind.
Er moet wetgeving komen die de keuze mogelijk maakt om naar een niet-psychiatrische raadsman te gaan. Deze wetten moeten een legale mogelijkheid geven aan ouders, voogden, slachtoffers, advocaten, rechters, maatschappelijk werkers en medewerkers van de kinderbescherming om zich te wenden tot mensen die geen deel uitmaken van het moreel corrupte systeem in de geestelijke gezondheidszorg.

“Als seksuele verleiding van patiënten juridisch kan worden vastgesteld, waarbij het niet uitmaakt of de patiënt het initiatief nam of de verkrachter, moet de therapeut aangeklaagd worden wegens verkrachting en niet voor fouten in de behandeling, hij moet strafrechtelijk vervolgd worden.” — William Masters en Virginia Johnson

Het verraad plegen op een patiënt door middel van seksueel misbruik is niet therapeutisch, het is geen onschadelijke manier om de patiënt “zelfvertrouwen” te geven. Dr. Thomas Szasz, emeritus professor in de psychiatrie, zegt: “Dit is een intellectueel bankroet verergerd door morele verlamming. De aanname dat seksueel contact…therapeutisch zou kunnen zijn voor een patiënt is egoïstisch en dom. Het gebruik van dit argument om seksuele contacten te rechtvaardigen is onlogisch en immoreel.”

Psychiaters en psychologen nemen patiënten die hen vertrouwen mee op een zekere weg naar destructie en veel te vaak naar een akelige zelfmoord. De wet is de wet, ze is geschreven om mensen te beschermen. Als één groep zichzelf boven de wet stelt en het juridische systeem hiervan weet te overtuigen, is niemand meer veilig. Het moet eens en voor altijd duidelijk gemaakt worden dat hoe onschendbaar de psychiater ook denkt dat hij is, verkrachting altijd verkrachting blijft. Bron: VERKRACHTING IN DE PSYCHIATRIE, Mishandeling van vrouwen en kinderen, Rapport en aanbevelingen over de wijdverspreide seksuele misdrijven tegen patiënten binnen de geestelijke gezondheidszorg. (CCHR 2004)

Scientology:

Psychiaters en seksueel misbruik

Hoewel de gruwelijkheden van Chelmsford en het schandaal van de Zuid-Afrikaanse kampen van de geestelijke gezondheidszorg duidelijke en veelzeggende voorbeelden zijn van de vertwijfeling waarin de psychiatrie verkeert, bestaat er ook een minder dramatische, maar veel voorkomende vorm van misbruik die, hoofdzakelijk dankzij de inspanningen van CCHR, steeds vaker wereldwijd de krantenkoppen haalt: psychiatrisch seksueel misbruik.

Seksueel misbruik van patiënten, mannen, vrouwen en kinderen, is een groeiend probleem onder psychiaters en psychologen, dat lange tijd niet in de openbaarheid kwam door de ongeëvenaarde en machtige invloed die specialisten in de geestelijke gezondheidszorg op hun patiënten hebben. Minder dan vijf procent van de patiënten die seksueel misbruikt zijn door hun therapeut heeft ooit actie tegen hen ondernomen. En er zijn zelfs gevallen bekend waarbij psychiaters hun werktuigen hebben gebruikt, elektroshocks en zware drogering, om seksueel misbruikte patiënten het zwijgen op te leggen.

Hoewel er op grote schaal rapporten zijn geweest over deze wandaden in inrichtingen, hebben de onderzoeken van CCHR en de verschijning van steeds meer krantenartikelen aangetoond dat het probleem niet beperkt is gebleven tot de patiënten die aan de psychiatrische zorg toevertrouwd waren. Het probleem doet zich voor zowel bij eenmanspraktijken in kleine dorpen en steden als bij hoge ambtenaren. Zo trad John Hamilton, plaatsvervangend medisch directeur van de American Psychiatric Association, begin 1992 af en werd hij voor een jaar geschorst, nadat hij seksuele omgang had gehad met een patiënt die de moed had gehad een klacht in te dienen. Het ironische is dat Hamilton de APA handleiding voor de beoordeling door vakgenoten schreef en redigeerde.

Hoe dan ook, op deze manier “een tikje op de vingers krijgen” is maar al te gebruikelijk, en wat nog erger is, het is maar al te zeldzaam. Gedurende de laatste tien jaar heeft de APA slechts 113 psychiaters wegens uitbuiting van patiënten geschorst of geroyeerd. Dit zijn milde acties als men in aanmerking neemt dat de bevindingen van de werkgroep Californië hebben uitgewezen dat ongeveer 66 procent van degenen die door “beoefenaars” van de geestelijke gezondheidszorg seksueel zijn misbruikt, hier ernstige emotionele problemen aan overhoudt en dat één procent zelfs zelfmoord pleegt.